De Moraalridder

Toneelgroep Echo

Absurdistische voorstelling over dubbele moraal

We willen allemaal goede mensen zijn, maar ‘genieten’ weegt vaak zwaarder dan ethiek. We bedoelen het niet slecht, niemand is immers uit op vernietiging van de planeet, dierenmishandeling of uitbuiting van kinderen. Maar wie wil er niet het nieuwste model smartphone, meedoen met de laatste mode en lekker eten? U toch ook?

In De Moraalridder zien we een wanhopige idealist. Haar gedachtegoed is even geniaal als absurd. Ze stelt haar leven in dienst van de goede zaak en strijdt om de sympathie van het publiek. Ze draagt een groot harnas, een keurslijf dat eigenlijk te zwaar is. Naast haar staat de Gezel. Zij helpt het harnas te dragen waar de Ridder dat niet meer kan. Zij vult aan waar het stil dreigt te vallen, brengt vrolijkheid waar het gênant wordt en houdt gezelschap wanneer de eenzaamheid toeslaat. Want het moet wel gezellig blijven... De Moraalridder is een stuk vol tegenstrijdigheden. Een show waarin fictie en werkelijkheid door elkaar lopen. Een absurdistische voorstelling vol zelfspot.

met: Lotte Dunselman, Anna Schoen tekst: Tommy Ventevogel en Ko van den Bosch regie: Ko van den Bosch  

 

PERS

 

'De overdrijving maakt De moraalridder tot een hilarische deconstructie van de strijd tussen activistisch en gematigd links, die scherp de zwakke plekken aan beide kanten van de discussie aan de orde stelt.' - ★★★☆☆ NRC Handelsblad 

'Actrice Anna Schoen (met Dunselman vormt ze toneelgroep Echo) speelt de moraalridder met overgave: een heerlijke zeurkous, waar je met een boog omheen zou lopen. Ook de gezel krijgt er al snel genoeg van en bestelt pizza en bier, waardoor hun verhouding op scherp komt te staan – en ze en passant ook hun onderlinge relatie als actrices onder de loep nemen.' - ★★★☆☆ De Volkskrant 
 
'Terwijl Dunselman gaandeweg steeds stugger wordt, wordt Schoen menselijker zodra haar moralisme barstjes begint te vertonen. Het blijkt dat ze twee kinderen op de wereld heeft gezet, rustig het vliegtuig pakt naar Costa Rica voor een retraite en eigenlijk vooral heel eenzaam is met haar overheersende morele kompas. Met vrolijke anarchie ontspoort deze montagevoorstelling waar je bij staat. Uiteindelijk verruilt Schoen haar opgeheven vuist voor een ongemakkelijke poging tot verleiding. En niet zo zeer in die (uiterlijke) verleiding, maar in de kwetsbaarheid die ze hier aan de dag legt, wil je ineens wel naar haar luisteren.' - Het Parool 

Voorstellingen